Ruimte

Dat ik nu pas een berichtje schrijf over de Engelsmanplaat is symbolisch voor deze periode, dat wil zeggen het afgelopen half jaar. Ik denk dat ik mijn hele leven nog niet gevoeld en gezegd heb dat ik te veel werk had, maar nu is dat keihard het geval. De vertaling van Textiel in context – en ik heb oneindig veel meer gedaan dan vertalen – nam vrijwel al mijn tijd en vooral ook aandacht in beslag. Ik heb voor het eerst niets (als in NIETS) aan de tuin gedaan, mijn huis en ook mijn vrienden verwaarloosd. Het redactiewerk voor Kostuum en de vele intensieve klussen voor Land van Ons moesten en moeten er eventjes naast gedaan worden. Dat is gelukt en het lukt nog steeds, maar het gaat wel ten koste van van alles en mijzelf.

Ik heb dus ruimte nodig. Tijdelijke venstertjes met ruimte zorgen ervoor dat ik deze periode, zij het met de hakken over de sloot, goed doorkom. Zoals een perfecte tocht naar de Engelsmanplaat: boot, Waddenzee, zeehonden zien, dat alleen al brengt mij in verrukking. En dan de eindeloze ruimte op de plaat, het grote niets, bij eb lopen over de zeebodem. Weg rugpijn, weg hersenspinsels.

Het werk heeft wel heel mooie resultaten. En straks is er weer meer ruimte, niet alleen op de Engelsmanplaat. Straks is nog wel even ongedefinieerd.